დავტოვებ მიწას, ცის კიდურზე ვიპოვი ბინას, წვიმის წყალს დავლევ, ღრუბელს შევჭამ, მაგრამ რა ვუყო?! მე შენს გამო სამყარო მინდა.. გაჩუქებ ქვეყნის მთა-ველებს, ბაღებს, ყველა ფრინველის ენას ვისწავლი, ყველა ზღვას მკლავით გავცურავ ნაპირს და მაინც მოვალ, კარს შემოვაღებ... არა აქვს აზრი ასაკს და წონას არც შავს, არც ქერას კაცი არ ინდობს, მაგრამ თვალების მაგიჟებს ფერი, თითქოს, მუმიად გადავიქეცი, ამ პირამიდან კი დამიმონა, ეს არის თეთრი ლეგენდა შავზე. თითქოს ჟულიან სორელის მსგავსად წითელს მიველტვი ანთებულს თავზე. ორი ისარი მწვანე და მწვანე გმობენ შენდობას, სხივი აქვთ მწვავე. რომანი წრეში, სახელად რომბი... ჩემი სამარხის ჩონჩხი ავაგე. შენ გადაიცვამ ალქაჯის ფორმას, მე კი ამ ფორმის წინ უნდა დავდგე, დავ